05-11-07

Afscheid

Met je positieve open ingesteldheid, humor, … was je me allang opgevallen in de club. Ik vermoedde dat je avontuurlijk, open minded, creatief, … kortom intrigerend was. De persoon die erachter zat… die kende ik nog niet goed. Sinds de laatste training toen we samen oefenden, was ik echter vastbesloten om je beter te leren kennen dan het oppervlakkige beeld dat ik me van je had gevormd.Dinsdagavond laat op de snelweg op weg naar huis. De blauwe flikkerlichten waren al van ver te zien, iets dichterbij leek het allemaal wel mee te vallen, enkel een paar auto’s op de pechstrook… Ik kreeg koude rillingen toen ik het bedekkende laken zag op de eerste rijstrook. Ik dacht nog: wát mocht dit iemand zijn die ik ken? Snel weerde ik die gedachte uit mijn hoofd. Het ongeluk zelf liet me, bijna als een angstig voorgevoel, echter nog lang niet los.Vandaag, zondag, op weg naar de training hoopte ik dat je er ook zou zijn. Bij het binnenkomen van de kleedkamer … De anderen wisten al dat je er niet was en dat je er ook nooit meer zou zijn… De ongelukkige van die dinsdagavond op de snelweg… dat was jij… Weet je, ik heb je eigenlijk nooit echt goed gekend. Misschien net daarom dat afscheid nemen van je me zo zwaar valt. Het spijt me dat ik ervan uit ging dat er nog zeeën tijd waren om de persoon achter de oranje gordel en zotte doos te leren kennen. Bijna 23, slechts een handvol maanden ouder dan ikzelf, zag ik toen ik je doodsbrief, het ‘officiële’ onheilsbericht, onder ogen kreeg. In mijn wereld stop het leven voor mensen van die leeftijd niet plots, niet zomaar, …Waarom? Wat? Hoe? Het schijnt dat je er erg aan toe was… op de pechstrook gegrepen door een vrachtwagen, en erna dan nog die andere auto… Waarom? Wat? Hoe? Zou het een verschil gemaakt hebben mocht ik er een kwartier vroeger geweest zijn… Waarom? Wat? Hoe? Had je ’t geweten, wat had je dan nog allemaal willen doen die dag… Waarom? Wat? Hoe? Veel vragen, geen antwoorden…Het was stil vandaag in de club… Weet dat je nu al gemist wordt door ons allen en dat we je niet zullen vergeten. Je liet op mij en de anderen een diepe indruk na, daarvoor ben ik je dankbaar. Toegegeven, woensdag zouden we je veel liever gewoon bij ons hebben op de training… We zullen er allemaal zijn om afscheid van je te nemen. In mijn geval een afscheid zonder echt volwaardig ontmoet te hebben. Ooit vertelde iemand me dat je van iedereen die je op je weg tegenkomt, hoe kort ook, herinneringen meeneemt in je rugzak. Jou indachtig zal ik ervoor zorgen nooit meer dezelfde fout te maken… en nog meer dan anders te genieten van elke dag, elk moment, elke ontmoeting, elke blik…Waar je ook bent, het ga je goed…

20:27 Gepost door Schwung in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.