06-01-07

Terug?

Ja Terug... Wie weet, wie weet ook niet. Ik kwam nog even teruglezen naar een drietal jaar geleden (damn, is het al zo lang geleden?), toen ik nog in volle voorbereiding was voor 2e dan, toen ik één en al twijfels was voor mijn studies in eerste kandidatuur LO. En kijk nu eens, ik kan het zelf nog niet geloven dat ik inmiddels in het laatste jaar van mijn studies ben terechtgekomen, en dat op een manier die me veel voldoening schenkt. Het was een ongelooflijke tijd, als ik nu teruglees dat ik sommige weken wel meer dan 30 uur trainde. Geen wonder dat ik regelmatig geblesseerd raakte.

Nu ja, het is lang windstil geweest op deze blog. In de tussentijd heb ik veel bijgeleerd. En ik hoop dat ik meer gegroeid ben richting de mens die ik altijd al wilde worden. (Waarom kan ik eigenlijk niet gewoon wat meer zijn dan altijd worden?)

Ik schrijf hier nog altijd voor mezelf, maar mocht er iemand zin hebben om even mee te kijken over mijn schouder, geen probleem, doe gerust.

Ik heb lange tijd geen behoefte gehad om hier nog iets neer te pennen... de belangrijkste oorzaak is dat ik een hele tijd (gedwongen) afscheid heb moeten nemen van de sport waar ik al mijn energie in stak, en die me al mijn energie en zoveel meer teruggaf. In september 2005 begon ik aan een groot avontuur waar ik nu nog steeds graag aan terugdenk en dat ik 'Grenoble' doopte. Ik ging voor een half jaar op Erasmus naar die Franse stad aan de voet van de Alpen. Hoewel het op academisch vlak misschien net iets minder was, heeft het me een heleboel bijgebracht. Ik leerde zelfstandiger studeren, in een vreemde taal; ik werd taalvaardiger en ik leerde nieuwe concepten die ik nu nog kan gebruiken in mijn studies. Maar nog belangrijker dan al deze academische theoretische vaardigheden is al de rest die ik in de plaats kreeg. Ik werd zelfstandiger. En ik werd sociaal vaardiger, ik werd zowaar socialer dan ik ooit in mijn leven was geweest, en socialer zelfs dan ik ooit kon vermoeden. De belangrijkste reden daarvoor? Hoewel ik zo ver van huis was, had ik echt een nieuwe tweede thuis gevonden; met mensen die me zomaar aanvaardden om wie ik was. Die eerste dag al toen ik daar moederziel alleen achterbleef, probeerde ik een gesprek aan te knopen, spontaan kwam er iemand anders bij staan. En een dag nadien nog iemand, en nog iemand, ... En gedurende de vijf maanden die ik daar was, zijn we niet meer gestopt met praten. Alleen zijn was plots enorm abnormaal geworden. Wanneer iemand er die dag niet was, dan werd die echt gemist; ik ook. Een gevoel dat ik in België nooit eerder had ervaren, en dat daar zo normaal was. Ik heb daar gezien dat sport niet alles is in het leven, en dat de sport me vroeger wel van het een en ander beroofd heeft, maar dat het toch een onmisbaar deel in mijn leven is geworden.

Nu vraag je je misschien af waarom ik dit allemaal vertel, wat heeft dit te maken met judo? Tegelijk alles en niets. Niets omdat het judo het afgelopen anderhalf jaar wel op een heel laag pitje heeft gestaan. Alles, omdat de oorzaak daarvan in die periode te vinden is, en waarschijnlijk zelfs in de periode ervoor ook te vinden is. Ik was nog geen maand in Grenoble toen ik geblesseerd raakte tijdens een praktijkles handbal. Iemand sprong op mijn voet en duwde me omver, krak... Ik zou je waarschijnlijk uren kunnen entertainen of vervelen met alle verhalen die ik aan die kapstok kan ophangen, maar ik zal me beperken tot de essentie. Die is dat ik niet kan stilzitten, en dat gecombineerd met slecht medisch advies geeft een slechte genezing waardoor die blessure chronisch werd, en er geen dag zonder pijn voorbij ging. En toch nog niet willen afgeven, toch nog gaan skiën, lopen, zelfs eens eenmalig gaan meetrainen met de selectie van ginder... Die pijn achtervolgde me lang, veel te lang. En ik en pijn, dat gaat niet goed samen... Na mijn terugkeer in België liet ik die enkel nog een paar keer onderzoeken: maar veel verder dan rusten kwamen ze met hun remedie niet. Tot ik na mijn examens eindelijk het besloot nam naar een sportmedisch centrum te gaan, en ze het probleem tot op het bot (letterlijk) uitzochten. Een paar steunzolen, kiné, en uren oefenen later ben ik nu terug op het punt gekomen dat judo niet langer een verre droom meer is, maar weer een realiteit. Ambitie? Ja zeker, maar ik maak me geen illusies. Dit jaar zullen mijn studies alles van me vergen, maar ik ben er zeker van dat judo ze ten goede zullen komen.

Intussen ben ik ook actief geworden als trainer... nu ja, maak daar maar van dat ik leer hoe een goed trainer te worden. Het is een nieuwe uitdaging, die ik graag aanga, en waar ik veel uit bijleer.

Goh, er is in de tussentijd nog zoveel meer gebeurd... maar wie weet hoor je er later nog wel iets van. Wat brengt de toekomst? Hopelijk mijn comeback op de competitiemat, wie weet een derde dan, hopelijk word ik een inspirerend en motiverend trainer voor de jeugd,... En uiteraard mijn studies met goed gevolg afronden, en er een mooi vervolg aanbreien.

00:48 Gepost door Schwung in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Awel, 't doet deugd, zo'n bericht. De positiviteit spat van mijn scherm. Ik wens je veel succes toe in je ondernemingen.
Dikke kus,
K.

Gepost door: kaatje | 06-01-07

sportieve groetjes Nog veel sportplezier ,
ik zelf doe aan wielrennen.


Daaaaag

Gepost door: steffi | 18-05-07

De commentaren zijn gesloten.