16-12-04

Dit hadden jullie al een lange tijd tegoed

Een hele tijd geleden verscheen hier onder een berichtje: "to be continued", wat daarna volgde was alles behalve to be continued. Nu dus deel twee van de Outward Bound Stage; herinneringen, impressies, dingen die zijn blijven hangen van een fantastische ervaring. Voor wie niet weet over wat ik nu bezig ben: lees hier. We zijn nu ondertussen al meer dan twee maand verder en ik denk ongetwijfeld over sommige zaken al heel anders dan toen. Toen ik daarnet dat deel herlas, wilde ik het tweede deel ook best nog eens herbeleven.

Ik was geëindigd bij het punt toen we bijna uit de grot moesten. We kregen de keuze: zoeken we de andere uitgang? Of keren we gewoon terug? De avonturier in me zou graag die andere uitgang zoeken, maar tijdsgebrek doet ons op onze stappen terugkeren. Iedereen haalt zonder kleerscheuren maar met een onuitwisbare indruk de grot. De wandeling terug naar boven, in de doorweekte overal en met de helm en laarzen aan, gaat een heel stuk trager dan het naar beneden gaan. Wat natuurlijk logisch is. Eenmaal terug in het centrum wordt alle materiaal verzameld, en eisen de meisjes de douches op. Daarna zijn de jongens aan de beurt. We pick-nicken buiten. Iedereen sterft van de honger, wat wil je, het is al na twee uur. Tijd om de nieuwe opdracht voor te stellen denkt de begeleidster: we vertrekken hier straks naar een steengroeve, daar blijven we vannacht slapen, en morgen gaan we vandaar verder. Vanavond wil ik een drie-gangenmenu eten, en overdekt slapen. Maar voor we vertrekken moet de afwas hier nog gedaan worden en moet al het materiaal schoongemaakt en de overals uitgespoeld worden. De organisator (ja, wat zit er zo al niet allemaal in mij? Daarom niet allemaal even succesvol, maar het zit er toch maar) in mij denkt aan het verdelen van de taken. Wie zorgt voor eten? Wie kent iets van een bivak maken? Dat zijn de twee belangrijkste zaken. De groep volgt een beetje: een aantal meisjes neemt onmiddellijk het initiatief alles in verband met het eten te regelen. Zelf zou ik me graag bezig houden de slaapplaats te bouwen. Ik laat het initiatief aan iemand anders, wat weet ik nu van een kamp bouwen. Ja, ik heb vroeger niet anders gedaan dan in onze tuin kampen bouwen (met als pronkstuk een kamp van twee verdiepingen, met vloer en dak, waarlangs je via een loopbrug de bomen kon inklauteren. jaja,dat waren tijden! ;-) ), dat wel, maar dit is toch nog even iets anders. Uiteindelijk zijn we met zijn vieren die dit deel zullen regelen. Maar eerst nog even die andere bezigheid: het materiaal weer proper krijgen. Omdat dit ook bij outdoor-avontuur hoort, en omdat ik toch wat wil terugdoen voor de hele grotexploratie, ga ik aan het werk. Er komt nog iemand spontaan helpen, maar de rest... De meisjes die voor het eten op onze tweedaagse zouden zorgen gingen logischerwijze aan het werk om dat alles te plannen. Zij zorgden ook voor de logistiek van slaapmatjes, slaapzakken en rugzakken, en ze deden dat heel goed. Ze zorgden voor materiaal voor wie dat niet zelf bij had. Niemand kwam iets te kort. Maar dus waren we daar nog met twee mensen alle grotmateriaal van dertien mensen of zo aan het schoonmaken, en da's een heel bergje. En zaten er een aantal gewoon sigaretje te roken op een bankje, vijf meter verder. Subtiele hints helpen niet, oké, dan maar niet he. Na alle overals afgespoeld en gedrogen te hangen hebben, al een deel van de helmen proper gemaakt, en de laarzen klaargezet om af te spuiten, besluiten we zelf ook eens een kijkje te gaan nemen naar ons materiaal voor het kamp te bouwen. Terwijl wij druk bezig zijn moet je niet denken dat er ook maar iemand verder deed met dat werk... Uiteindelijk beginnen ze er toch aan, na nogmaals een (nu al iets minder subtiele) hint. Het is uiteindelijk vier of vijf uur als we ons busje ingeladen hebben met onze proviand, onze persoonlijke rugzakken, en het materiaal voor het kamp. Wat volgt is eerst een korte rit naar de Chavee-hut, waar we ons persoonlijk materiaal dat we niet nodig zullen hebben vandaag en morgen afzetten. Erna worden het busje en onze rugzakken deftig ingeladen en vertrekken we voor een twee uur durende rit. Iedereen zwaar bepakt, wat wil je, iedereen heeft een helm, een gamel, een hoop touw, zeilen, een slaapzak, slaapmatje, proviand ed (lees hieronder flesjes bier, want de jeugd kan blijkbaar niet zonder) mee. De ene al zwaarder bepakt dan de ander (en dit mag je echt wel sarcastisch opvatten): ik met mijn zestig kilo met een enorme trekkingzak, een beer van een vent met een belachelijk klein rugzakje. "Willen of nie, zijn slaapzak en slaapmatje draagt hij toch zelf". We zitten op elkaar gestampt, maar de sfeer zit er wel in. Gesprekken komen en gaan, maar de favoriet is toch een woordspelletje over sporters, en dat alles tegen een fantastische zonsondergang. Het is al meer dan schemerduister als we de plaats bereikt hebben waar we ons materiaal te voet verder moeten zeulen tot aan de steengroeve. Zaklampen worden bovengehaald, de stafkaarten ook, want we moeten onze eigen weg ernaartoe nog uitstippelen. Kompassen komen ook boven, maar die verdwijnen al even snel als ze gekomen zijn. Ik wil het kaartlezen overlaten aan anderen (kwestie van de anderen ook te laten experimenteren), maar toch duwt er mij iemand een kaart onder de neus. Oké, dan help ik ook mee de weg zoeken. Dan rest nog de vraag: nemen we die balken voor het kamp mee of niet? Twijfel heerst, ja, neen, ja, neen, er zijn toch bomen genoeg? of niet? Ik denk dat het misschien beter is die in het busje te laten liggen, want is er morgen niet nog een dag, en moeten we die dan ook niet meesleuren? Ik drijf mijn mening niet door, en we nemen de balken mee. Het is nog een kwartiertje wandelen (zij het wel in de pikkedonker met zaklampen en al het materiaal meesleurend) naar boven naar de steengroeve, en het is echt een mooie plaats. Je kan er een kampvuur maken, en gezellig zitten,... De kookploeg gaat zijn gang, zorgt voor een kampvuur, maar daar heeft ons team geen oog voor. Wij zullen de slaapplaats maken. Achteraf horen we hoe ze het kampvuur aangekregen hebben; busje deodorant en een aansteker, of zoiets in die aard. :-) Origineel, dat wel, maar veilig? We legen onze zwaar geladen rugzakken uit en beginnen aan de constructie van ons kamp. We kiezen de ingang van de steengroeve als uiteindelijke plaats. Mijn compagnons waren eerst eerder te vinden voor een andere plaats, maar die vond ik te dicht bij het kampvuur en niet vlak genoeg, ook de begeleidster vond de andere plaats meer geschikt, waardoor we toch voor die andere plaats gingen. We begonnen met de constructie, en na veel knoop- en losmaakwerk bekwamen we een strak gespannen zeil, misschien niet helemaal volgens de regels van de kunst, maar toch... Hoe lang we er aan gewerkt hebben. Ik zou het niet weten, maar het was alleszins een hele tijd. Dit was ook een enorme uitdaging voor me, en hier kom ik weer: dan komt de perfectionist in me boven: als het minder goed kan,... moet het ook beter kunnen. Constructies kwamen en gaan, touwen werden gespannen, en nogmaals aangespannen, het zeil ging erover en sommige touwen bleken dan weer overbodig, het zeil strak aanspannen was ook geen sinecure, maar met teamwork kwamen we er. En dat alles met bijna volle maan, en zaklampen als verlichting. Midden in onze bouwwerken kwam de kookploeg ons verrassen met een aantal plastic bekertjes heerlijke soep. 'Welke soep is het?' Het antwoord was niet echt duidelijk: bleek dat er twee soorten soep zonder dat ze het doorhadden door elkaar gemengd waren, toch; nog nooit zo'n lekkere soep gegeten! Gang 1 van ons driegangenmenu. Wat later gaan we allen bij het kampvuur zitten: ieder zijn gamel. Wie wil nog wat soep? Wie wil al een stukje worst? Worstje is op. Wie wil wat appelmoes? De aardappels in het kampvuur zijn bijna klaar. Het was echt een heerlijke maaltijd. Misschien maar best dat we niet al te goed zagen wat er allemaal in die gamel terechtkwam;-). De laatste gang: chocoladepudding, die spijtig genoeg aangebrand was, zonde van al het werk dat er ingekropen was... Hoewel: de rokers onder ons smaakten helemaal niets verkeerd aan die pudding, vreemd toch wat roken met je smaakpapillen aanvangt. Drie gangen werden geserveerd, en door sommigen ook alle drie gegeten. Opdracht gelukt. Slaapplaats ook in orde: nogmaals opdracht gelukt.

Het verdere verloop van die avond, nacht en de dagen erna? To be continued durf ik niet schrijven, wie weet gaat er nog eens twee maanden over tot ik de rest hier geschreven krijg... Nu ga ik mijn oogjes dichtdoen, en dromen van het vervolg, dat jullie hier zeker ook nog zullen lezen. Slaapwel.

22:28 Gepost door Schwung | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

To be continued da zal hier voor ne volgende keer zijn. Slaapwel Schwungske

Gepost door: Lieve | 16-12-04

long story maar t was plezant :-)

Gepost door: willy | 19-12-04

De commentaren zijn gesloten.