03-10-04

Mensen zeggen me dat ik te veel nadenk....

Ik denk graag na over dingen, waarom weet ik ook niet echt,ik word er alleen rustig van. Die dingen, 't gaat meestal over hoe ikzelf in dewereld sta, hoe ik omga met anderen en anderen metmij.

Dingen die gebeuren vragen tijd om te bezinken, ik vraagme af wat ik er kan uithalen, waarom ik zo of zo deed, en die andere anders,wat er anders moet een volgende keer. 't Is echt raar; toen ik voor mijnvakantiejob in de fabriek het suiker moest bijvullen (dat beperkt zicheigenlijk tot pakken suiker opendoen, dat suiker uitgieten in eensuikermachine, het suiker dat door de band valt recupereren enkwaliteitscontrole) heb ik zo wel vijf uur aan een stuk zitten nadenken overiets dat gebeurd is deze vakantie en dat duidelijk nog verwerkt moest worden.

Waaroverik nu ga schrijven, is waarschijnlijk moeilijk te bevatten, en het is nogmoeilijker je te verplaatsen in mijn gedachten omdat je er simpelweg niet bijwas en de magie niet voelde. Vorige week hadden we voor school een vierdaagseOutward Bound Stage. Wat hield dat in? We kwamen toe ergens in de Ardennen meteen groep van zo'n vijftig mensen, daar werden we ingedeeld in vier groepen,totaal willekeurig. Elke groep kreeg een begeleider. We kregen eerst een nogaltheoretische uitleg en een aantal afspraken voorgeschoteld. De bedoeling vandie stage is inzicht krijgen in het functioneren van een groep, en dan meerspecifiek je eigen rol daarin. Het kwam erop neer dat we de mogelijkheid kregente experimenteren met onze rol in de groep. Pak je het de ene keer zo aan, danheb je de keuze: primo, je handelt de volgende keer op exact dezelfde wijze;secundo, je experimenteert en probeert eens iets nieuws uit. Wat je doet,daarin ben je vrij.

Iedereen was in het begin nogalonwennig, wat wil je, je wordt in een groep gegooid waarin bijna niemand elkaareigenlijk goed kent. De vier dagen werden opgebouwd met uitdagingen. Die werdenvoorgesteld, dan kon je vragen stellen en erna beslissen of de groep dieopdracht zou aannemen of niet. Eens aangenomen was de groep aangewezen opzichzelf. Na de opdracht volgde dan een bespreking: wat kon beter, wat voeldeje en zo van die dingen.

Dag 1: we kregen een aantalkleinere opdrachtjes voorgeschoteld, niet zo spectaculair, maar ideaal en typerendvoor de rest van het cursusverloop. 
Opdracht één: met veel inbeelding zie jeeen eiland, vanop het vasteland moet je met een slinger naar een houten pallet4 meter verder geraken. Het houten pallet is 1 vierkante meter, ernaast liggennog 3 blokjes van zo'n twintig vierkante cm. De hele groep moet daarop staan,en niemand mag nat worden. Tijdslimiet: 15 minuten. 't Is helemaal niet simpelom daar 14 mensen op te krijgen, neem dat van me aan. Maar de groep had doordat iedereen ervoor wou gaan, en dat we letterlijk en figuurlijk op mekaarkonden steunen.
Opdracht 2: een tractorband hangt 2 meter hoog,slechts twee personen mogen de band aanraken, de band stelt eigenlijk een muurvoor die oneindig in alle richtingen doorloopt met slechts één gat in, dus eenmaaldoor de band kan je niet weerkeren. Iedereen van de groep moest door die bandgeraken, niet simpel, helemaal niet. Maar na vallen en opstaan luktehet.
Opdracht 3: deze opdracht werd slechts aan twee personen uit degroep uitgelegd, die moesten dan beslissen of de groep de opdracht zouuitvoeren en de groep duidelijk maken wat van hen verwacht werd. Aangezienniemand zich geroepen voelde, was ik één van de twee. Weet je, ergens in me zitiets dat altijd wel staat te springen voor zo'n uitdagingen. Wat moest ergebeuren: een toren van een meter of vijf hoog met een aantal hindernissen opmoest beklommen worden door de hele groep, zonder beveiliging (wel met helm). 2personen van de groep moesten dat geblinddoekt doen. Primordiaal bij dezeopdracht; iedereen moest zich veilig voelen. Om dezelfde reden als bij hetvorige was ik weerom één van de twee. De groep loodste de geblinddoekte en deniet-geblinddoekte feilloos naar boven. Overal rondom me waren stemmen enhelpende handen, hoewel het tamelijk gevaarlijk was, voelde ik me op elkogenblik veilig. Vanaf dat moment had ik een feilloos vertrouwen in de groeptijdens de opdrachten. Ik zou het fysiek vertrouwen willen noemen, want mentaalvertrouwen, da's toch nog wat anders. Ook die opdracht brachten we tot een goedeinde.

Omstreeks vier uur begon deel twee van die dag. Een echteuitdaging, totaal op mijn lijf geschreven. "Hier in de buurt is een rivier(10 meter breed), daar is een brug van 12 meter hoog boven. De weg naar de brugmoet je zelf uitstippelen. Jullie navigeren mij (de begeleidster) naar een puntop een km van de brug, vandaar zullen jullie te voet moeten gaan en allemateriaal dat jullie willen gebruiken zelf moeten dragen. Iedereen moet van diebrug rapellen tot op een vlot, de helft van de groep moet op de linkeroeverstaan, de andere helft op de andere oever, wie naar beneden gerappeld is, magniet meer op de brug komen. Ik toon straks aan twee van jullie het beschikbaremateriaal, daaruit kiezen jullie dan maar. De opdracht loopt tot kwart na acht,dan stopt de opdracht, no matter what. Belangrijke zaken: jullie mogen tientechnische vragen stellen (niet 'hoe installeer ik een rappel' voor alleduidelijkheid), er is een STOP en een GO code. De go-code geef ik pas wanneerjullie veilig kunnen beginnen rapellen, zolang er een stop code is moetenjullie zoeken naar de fout en die oplossen. Er moet minstens één set drogekleren mee voor mocht er iemand in het water vallen en jullie moeten ook wateren iets om te eten voorzien. Vragen? Nemen jullie de opdracht aan?" Onzegroep was razend enthousiast en voor we eigenlijk goed en wel nagedacht haddenover vragen was de opdracht al aangenomen. Wat zegt mijn instinct me? Laten wenog even samenzitten en nagaan hoe we dit het best aanpakken, laten we overleggenen zien wie waar een handje kan toesteken. Hoe bouwen we een vlot? Welkmateriaal hebben we daarvoor nodig? Hoe installeren we de rappel? Hoe voorzienwe in de 'wat als' (=vraag die je je steeds moet stellen bij dergelijkeoutdoor-activiteiten, wat doe je als er iets fout gaat? Wat als de persoon zichbij het rapellen niet kan tegenhouden bvb., kort gezegd, je moet overalback-ups voorzien 'just in case'). Wie neemt drinken mee? Wie zorgt voor ietsom te eten? Organisatie maw, dat vond ik belangrijk op dat moment. Het instinctvan de groep: iedereen staat recht en gaat z'n rugzak maken om te vertrekken.Ik kan ze niet tegenhouden, ik probeer iedereen terug te verzamelen, maarniemand heeft er oren naar. Niemand weet blijkbaar hoe we het precies gaan aanpakken,maar ik heb al een ideetje (touwen en dergelijke zijn echt mijn ding, ik benzot van zo'n uitdagingen). Ik probeer mijn plan aan een aantal mensen uit teleggen, maar ik bereik natuurlijk niet iedereen, waardoor de rest eigenlijkniet doorheeft wat we precies gaan doen. Maar ik heb geprobeerd het iedereenuit te leggen en iedereen op een lijn te krijgen, betere ideëen uit anderen tekrijgen. Maar als ze dan nog niet willen luisteren (o wat moet deze passagehier verkeerd overkomen), dan komt de initiatiefnemer in me boven en drijf ikmijn zin door en organiseer alles met twee of drie mensen die mijn volledigeplan kennen. Het vlot bouwen laat ik over aan anderen, evenals het zoeken vande route naar de brug, ik houd me bezig met de touwen en het beveiligingswerk.Oké, wat hebben we nodig voor mijn plan? We overspannen de rivier met een heellang touw dat we aan beide zijden van het vlot kunnen vastmaken zodat we hetvlot naar beide oevers kunnen trekken. Dat touw laten we aan beide oevers dooreen musketon lopen. Ow, staan daar wel bomen. Begeleidster? "Jullie hebbende opdracht al aangenomen, dat moest je maar gevraagd hebben". Oké, wewagen het er toch maar op, staan er geen bomen, dan improviseren we wel terplaatse. Voor dat systeem hebben we dus al een lang klimtouw, 2 musketons en zotwee van die banden voor rond de bomen (om het touw niet te beschadigen) nodig.Dan het rappellen zelf, 2 touwen, weer zo een aantal van die banden, neem maargenoeg musketons mee, iedereen een klimgordel, iedereen zijn helm, iedereen nogeen musketon, iedereen een acht, wat vergeten we nog? Neem maar genoeg van diedingen mee, en best genoeg van dat ook. Mensen van het vlot: hebben jullie allesal? Kaartlezers en wegzoekers: alles oké? Ow ja, de 'wat als' vraag. Hoe lossenwe dat en dat op? Levenslijntjes! Het vlot moet nog vasthangen aan het touw overde rivier, de afdaler hangen we dan ook met een levenslijntje aan het vlot ofaan dat touw. Ja, nu moeten we alles hebben. Vertrekken dan maar!! Iedereen hetbusje in en weg zijn we. Er is al een heleboel tijd vervlogen, we gaanefficiënt moeten werken. Eerst nog de obligate stop aan de Delhaize, want eengroep jonge mensen kan toch niet zonder bier, chips en frisdrank?!? (daaroverstraks meer). Allé, die blijven zolang weg. Komaan, we kunnen beter al watmateriaal prepareren: kom, ik zal de knopen in de levenslijntjes al fixen. Ah,ze zijn terug, we kunnen vertrekken. Twee km ver: wegomlegging, damn, 'rij tochnog maar een beetje door, ai, hier kunnen we helemaal niet meer door.Rechtsomkeer! Ik zie al een alternatieve weg.' Eenmaal bij de alternatieve weggekomen: weer wegomlegging. 'Nu weet ik het ook niet meer....We gaan ver moetenrondrijden'. Na ver rondrijden: "we hebben veel tijd verloren, maar ik denkdat het nog mogelijk is als de juiste kwaliteiten in jullie groep zitten"aldus onze begeleidster. Okay, dan vliegen we derin. Alles uitladen en op weg!Gedurende de wandeling naar de brug gaat heel het plan nog eens door mijn hoofd.Waar beginnen we? Hoe dit? Hoe dat? Daar is de brug!!! Vlotmakers: doe jullieding. Wie helpt me met de touwen? Het vlot is snel klaar (jaja, we hadden eenhandige scoutsleider in onze groep). Het eerste touw hangt ook snel, hoewel.Waar gaan we het fixeren? Aan die reling? Damn, die ziet er toch niet zo steviguit. Denk denk denk, die spoorwegrails: jeps, maar hoe hangen we dat touwerrond? Een achtknoop misschien? "Gebruik maar die bandjes en leg er eenbandknoop in, zo beschadig je het klimtouw niet." Ahzokes, bedankt voor detip! Nu het tweede touw, zelfde systeem? Nah, ietsje anders, ah zo is het nogmakkelijker! Hey, daar beneden zijn ze ondertussen ook al bezig het touw over tespannen. 'Wat is de bedoeling hiervan, hoe gaan we dat exact aanpakken?' Wachteven, ik kom het je zo uitleggen! Ondertussen krijgen ze het vlot nog niet inhet water, er zijn een aantal hindernissen. Maar wacht even, dat vlot mag er nogniet in. Hangen er al levenslijntjes aan, en de uiteinden van dat touw moeten erook nog aan. Oei, dat zal niet meer gaan, ander systeem dan maar, jeps zo gaathet ook. Over en weer lopen tussen de twee oevers is dan mijn taak. Nog wat meeraanspannen, neen nu spant het te veel, iets losser, zodat het vlot net op dieplaats komt waar de afdaler neerkomt. Het is ondertussen al bijna acht uur en eris nog niemand afgedaald, nog een aantal kleine aanpassingen. Yesss, we hebbeneen go-code! 'Hoe rappel ik?', ah oké, dat moet ook nog uitgelegd worden. Deeerste is op de oever geraakt, bijna kwart na acht. De opdracht zal nietvolledig lukken. Spijtig, komaan er kan nog één iemand! Maar er zijn tweegegadigden, verspelen we een aantal minuten met raden van een nummertje endergelijke. Het is ondertussen al donker. Vooruit, de laatste. De laatste gaatnaar de oever en de begeleidster stopt de opdracht, het is te gevaarlijkgeworden door de duisternis. Ok, opruimen dan maar, want alle materiaal dat weverliezen zal door de groep betaald moeten worden. Heeft er eigenlijk iemand eenzaklamp mee? Ja? Schitterend. Na het opruimen helemaal door het bos terug in hetdonker, best wel leuk. In het busje hebben de meesten het er moeilijk mee datmaar twee personen echt hebben kunnen rappellen, iedereen heeft toch serieusbetaald om naar beneden te kunnen gaan? Waarom zij wel en wij niet? Waarom legdede begeleidster de opdracht nu stil, dat is toch dikke zever? De opdracht ismislukt. Maar niets van dat alles voel ik: het was een kick om zoiets teorganiseren, in plaats van louter te ondergaan, om te tonen wat ik in mijn marsheb, om iets te plannen en het dan te zien lukken. En ja, kwart na acht was delimiet, het was te donker, te gevaarlijk ja. Spijtig, maar dat was de afspraak.Eenmaal terug in onze thuis moet gezorgd worden voor eten en moet al hetmateriaal weggelegd worden. Samen met nog een aantal mensen zorg ik voor hetmateriaal, anderen voor het eten. het is al elf uur als we onze eerste hapspagetti nemen. Na het eten zitten we nog wat samen. Sommigen steken een sigaretop onder de dampkap (hoewek de afspraak was niet te roken in het gebouw), ik hebgeen zin om erop te reageren, hoewel het me niet aanstaat. Ik ben moe, zodoodmoe (de dag was al om zes uur begonnen). De rest duidelijk ook. Nog evenhelpen met de afwas en dan mijn bed in. Het kan me niet schelen dat de rest nogwat blijft, nu ja, eigenlijk kan het me wel wat schelen, want zo mis ik welsommige zaken natuurlijk, maar er zijn nog drie dagen en daarin wil ik het besteuit mezelf halen. We zijn nog met twee groepen in het gebouw, de andere tweegroepen zitten elders. Ik weet dat ik niet de volledige nacht zal kunnendoorslapen, ik ken de bende waarmee ik op zwier ben, die zullen wel nog eenfeestje bouwen. En dat doen sommigen ook, rond drie uur moet iedereen wakker,zo'n kiekenkot is het, tja ik maak me er niet druk in, zo is dat nu eenmaal.

Dag 2: de volgende ochtend: afspraak was ontbijt om negenuur, ik sta op om twintig voor negen, maak mijn rugzak klaar, want we blijvenniet in dit gebouw en ga kijken naar de refter voor het ontbijt klaar te zetten.Dadelijk volgen M en F. We treffen in de keuken nog een grote rommelboel aan,eerst dat dan maar opruimen en dan het ontbijt klaarzetten. De rest arriveert telaat op het ontbijt. Na het ontbijt volgt eerst een nabespreking van gisteren.Wat kon beter? Ik weet wat beter kon: we moesten overlegd hebben en betergecomuniceerd. Maar ik wil het niet zeggen, ik heb gisteren het voortouw genomenen ik wil niet weer initiatief nemen, vandaag hou ik me wat meer op deachtergrond, ik zal de anderen eens de kans geven ook initiatief te nemen.Iemand anders breekt gelukkig de stilte en zegt wat ik wilde zeggen. Opdrachtvoor vandaag: zoek het hart van de grot. Wat denken jullie over grotexploratie?Zullen we het rijtje afgaan? Wie heeft last van claustrofobie? Wie wil waarlopen? Wie loopt best waar? Ik ben er nogal gerust in, ik verwacht geenproblemen voor mezelf, de plaats waar ik loop? Dat blijft me al om het even. Eengoede tip voor wie schrik heeft vast te komen zitten: overal waar je zelfinkruipt raak je ook weer zelf uit. We doen ons warme kleren aan die vuil mogenworden, krijgen een overall, een paar laarzen en een helm met een lampje op,zo'n lampje met zowel LED's als een gewone lamp. Dan een uurtje wandelen naar degrot. X wil graag eerst gaan, ik zou ook graag ergens in de eerste helft lopen,maar er zijn mensen die zich niet zo op hun gemak voelen, zij lopen lievervooraan, dan loop ik wel achteraan, geen probleem, ik sluit de rangen wel. Wekruipen overal onder en over en door, maar het hart vinden we (nog) niet, oeidaar geraken we niet meer op en daar is water klinkt vooraan. Een groepje neemteen kijkje bij het water, neen, dat zal niet lukken. We blijven maar dralen, energens in me komt de initiatiefnemer weer naar boven. Laat ons daar eens eenkijkje nemen, daar lijkt me een interessante plaats. 'Loop jij dan maar eerst'.Ik ga eerst; en toevallig (zonder dat we het zelf doorhebben) bevinden we ons inhet hart van de grot. Daar gaan we allen zitten, doen onze lampjes uit enluisteren naar en beleven de stilte van de grot. Vervolgens krijgen we eenaantal mogelijkheden. Iedereen mag kiezen wat hij doet, zolang je maar metminstens drie mensen bent voor een bepaalde route. Er is 'de roltrap': tamelijkeenvoudig, maar zeer leuk, je hebt 'de lange gang': een gang van dertig meterlang waar je moet doorkruipen en nauwelijks ruimte hebt, en daarna dezelfdedertig meter weer moet terugkruipen, een zeer fysieke uitdaging dus, er is ooknog 'de koker' met 'de brievenbus': een moeilijke en gladde klim en last but notleast 'de geboortespleet': een zeer fysieke uitdaging, eerst door water envervolgens door een smalle spleet 2 meter omhoog om weer in dezelfde gang alswaar we waren uit te komen. Mijn voorkeur gaat uit naar de lange gang, maarniemand wil meegaan, dus dat gaat niet door. De geboortespleet dan maar. Destappen met z'n drieën door ijskoud water en naderen de spleet. Ga jij maareerst, ik spot (zorgen dat iemand niet te ver valt) je wel. Eerste poging vanelk mislukt. Shit, da's benauwend. Ik ben samen met twee lange, sterke en smallejongens, alles wat ik niet bepaald ben. Ik kruip in de spleet en ga beetje bijbeetje verder. Je kan je hoofd bijna niet meer bewegen door die helm, maar jemoet hem ten alle tijde ophouden. Dit is moeilijk, even rusten. Zo lukt hetniet, de volgende keer eens andersom proberen. Oei, nu terugkeren, achterwaarts,ik zie niet waar ik ga want ik kan mijn hoofd niet draaien, de anderen loodsenme terug. Deze spleet is ondoenbaar, maar we gaan het nogmaals proberen. Detweede poging van beide jongens lukt wel na veel wroeten en enorme inspanningen.We moedigen elkaar aan. Het is dus toch doenbaar. Enkel ik blijf nog benedenachter. Dit moet lukken!! Ik kruip door de spleet. Daar mijn linkervoet, daarrechterhand, en duwen komaan! Mensen toch, dit is fysiek enorm zwaar. Ik kanmijn hoofd ook bijna niet meer bewegen, dit is benauwend. Ik ben al verder dandaarnet. 'Nu je rechterarm daarover proberen krijgen'. Oké, die linkerknie moetdaarop, maar ik kan mijn heupgewricht niet genoeg indraaien, dit is echt smal.Eerst hogerop komen. Oei, terugkeren gaat echt moeilijk worden. Even rusten, ikben buiten adem, en die knie krijg ik er nog steeds niet op. Er moet een wegzijn! Uitgeblazen, de anderen blijven me steunen, er is zelfs nog iemandbijgekomen daarboven, ik wil bijna opgeven, NEEN, niet opgeven! Op de een ofandere manier kom ik iets hoger, ik haal ergens energie uit, maar ik weet nietuit wat, ik kan nog wat meer kracht zetten in mijn armen. Waar komt die energietoch vandaan? Nu ja, ik moet eruit! Het is bij de andere twee ook gelukt. Eenvan de drie mensen boven wil eens ergens anders een kijkje nemen, want hij zietdaar andere mensen. Ik vraag te blijven. Ze moeten blijven, ik wil hier nietalleen blijven!! Blijf! Echt waar, blijf hier!!!!! Laat me niet alleen!! Op deeen of andere manier krijg ik mijn knie erop, nog wat spartelen en wringen, mijnhoofd is al bijna in de gang, ik krijg mijn arm er ook door, daar heb ik grip.Oef! Het moeilijkste deel is achter de rug. Ik ben eruit. Ik voel me....herboren? Dat nog niet, bevrijd, dat wel. Dit was eng! Echt waar. Ik lig nog watuit te puffen en ben de mensen die daar waren dankbaar dat ze gebleven waren. Iksta recht, maar moet nog enorm bekomen, ik sta te trillen op mijn benen, nietnormaal. De begeleidster komt eens een kijkje nemen, ze vindt het zonde dat zeer niet bij was om ons er zien uit te komen. We moeten bijna de grot verlaten,want onze tijd is om.

.....To be continued.....

00:36 Gepost door Schwung | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Amai gelukkig had ik hier nen dag verlof om dat allemaal te lezen.... Als ge ne keer post dan is dat natuurlijk goed gepost....
maar ge moogt gerust zijn heb alles gelezen, gaande van je vierdaagse stage over de interclub-judo en de start van je academiejaar.

Ook voor dit academie- en sportjaar het allerbeste toegewenst en tevens veel blogplezier. Zien w je nog es in de blogroom ?

Gepost door: Luc van het Moerhofke | 06-10-04

. Eén woord: wauw. Bewondering en respect voor wat je daar gedaan hebt! Zo'n intense ervaringen...

Gepost door: Twinkeltje | 09-10-04

De commentaren zijn gesloten.