02-10-04

Interclub dag 1

Vandaag vol goede moed vertrokken richting interclub. Dit jaar komen we met onze ploeg weer uit in tweede nationale A. Onze ploeg, die is dit jaar wel anders dan andere jaren. Er is namelijk een samenwerkingsverband tussen een aantal clubs gekomen. De meisjes die wilden mochten overkomen om voor onze club te vechten. Het is altijd wel gokken. Zijn het toffe mensen? Gaan ze er überhaupt wel iets van bakken? Gaan ze wel op de afspraak zijn? Wel, ze waren er, ze hebben het beste van zichzelf gegeven en 't zijn stuk voor stuk leuke mensen.

Vandaag hebben we drie van onze vier matchen in ploeg gewonnen. Wat wel een tamelijk goed resultaat is. We mogen er tevreden met zijn, maar de sporter in mezelf wil beter en hoger. De ploeg wil een goed resultaat halen, maar ook niet zo goed dat we zouden promoveren. Ik begrijp dat wel, we hebben immers de mensen niet om in eerste afdeling mee te draaien, en daar dan steeds op je donder krijgen is niet leuk. Maar als ik ooit de kans krijg om hogerop te vechten zal ik het zeker overwegen. Dat zal niet voor de eerste jaren zijn denk ik. Door mijn studies is dat momenteel niet mogelijk, maar later, als ik echt alles op alles kan zetten wil ik het zeker wagen.

Over mijn persoonlijk resultaat van vandaag kan ik best tevreden zijn: drie van de vier gewonnen plus een half puntje op mijn shiai-kaart erbovenop. M'n eerste match gewonnen tegen een bruine band met een linkse o-soto-gari. Het is een worp die goed werkt bij niet zo ervaren judoka's heb ik al gemerkt. Het is zeer verrassend omdat het een achterwaartse worp is, en ik voornamelijk voorwaarts indraai. Mijn tweede match was tegen een oude bekende. Een zeer goed judoka met veel ervaring en toch een mooi palmares uit de ploeg die duidelijk aanspraakt maakt op de titel na vandaag. Ik had het gevoel dat het gelijk opging en dat ik ze wel aankon, winnen zat er misschien niet in. Enfin, ik ben mooi gevlogen met ippon. Verzachtende omstandigheid: ze stond op mijn voet toen ze me gooide, waardoor ik eigenlijk geen kans had. Het was niet moedwillig, maar natuurlijk wel spijtig. Och, het gevoel dat ik eigenlijk wel goed kon meedraaien in een match tegen iemand waarnaar ik altijd al heb opgekeken doet me wel goed. En het maakte niets uit in de eindafrekening voor de ploeg. De match erna namen de coaches de tactische beslissing me een categorie hoger te laten vechten, aangezien daar maar een blauwe band wachtte. Ikzelf onderschat lagere banden helemaal niet (ik weet nog goed hoe anderen die mij onderschatten toen ik nog een blauwe gordel had mooi vlogen), maar het is toch anders vechten dan tegen een bruine of zwarte band. Ik voelde meteen dat het andere meisje zwaarder en sterker (in het begin dan toch) was dan mezelf, dus wachtte ik even af en haalde toen uit met mijn favoriete worp (concurrenten mogen de volgende woorden niet lezen!!! ;-) ): een rechtse morote-seoi-nage op de knieën. Dat geeft nu eens altijd zo een kick als ze er met die worp overgaan. Mijn laatste match dan was eigenlijk sportief gezien een tegenvaller; ten eerste omdat de scheidsrechter toevallig steeds verkeerde beslissingen in ons nadeel nam (voor de goede verstaanders), en ten tweede omdat de kamp eindigde op een opgave van mijn tegenstander. Zo win ik niet graag, ik gooi ze er liever over, klem ze, wurg ze, houd ze in een houdgreep of win op punten. Fysiek was ik duidelijk veel beter. Dus dat zat wel goed.

Mijn schouderblessure? Wel, die heeft me vandaag enkel een beetje doen twijfelen, meer niet. Dus dat is toch ook een geruststelling.

Volgende week wacht het provinciaal kampioenschap, en de week daarna de tweede dag van de interclub. Ik zie het wel zitten, zeker met zo'n leuke ploeg.

21:19 Gepost door Schwung | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.