01-10-04

Tijd voor een lange post

Allé vooruit: het seizoen is nu anderhalve maand ver. Ik heb nog niet echt kunnen trainen zoals ik zou willen door allerlei kwetsuurtjes, maar willen of niet: morgen staat de eerste interclubdag geprogrammeerd. In die interclub treden we met onze damesploeg aan tegen negen andere ploegen, en dat verspreid over twee dagen. Vorig jaar won ik op één na al mijn kampen en was ik zo toch een goede steun voor de ploeg. Wat er morgen van komt....dat zien we wel. Het eerste tornooi van het seizoen (zo'n drie weken geleden) was direct goed raak: een tweede plaats en toch hard kunnen knokken. Maar ook direct een (op het eerste zicht onschuldig lijkende) kwetsuur. Verkeerd op de schouder terechtgekomen. Die dwong me de week erna tot opgave. De eerste keer ooit dat ik dat moest doen. Maar het ging echt niet, ik stond bijna met tranen in mijn ogen op de mat. Ik kon niks doen, enkel het gevecht ondergaan. Ik heb me laten gooien en voor de rest van het tornooi forfait gegeven. De dokter zei gisteren dat ik eigenlijk niks belastend mag doen voor de schouder, maar 't kriebelt en iedereen rekent op mij (we hebben geen reserve op mijn plaats). Daarnet tijdens de training nog even getest, en ik had gelukkig niet al te veel last.

Vandaag is het academisch jaar ook weer echt begonnen voor ons. Vorige week hadden we al een 4-daagse buitensportstage. Het was eigenlijk veel meer dan dat, maar daarover ongetwijfeld meer in een volgende post. Mijn kot staat op orde, alle meubilair is er. Nu er nog een gezellig plaatsje van maken, maar dat zal zichzelf wel uitwijzen. Het was eigenlijk wel raar vandaag. Vorig jaar zaten we in tamelijk grote auditoria met 300 mensen samen (LO+kiné). Nu blijven we van de 200 LO'ers van vorig jaar (waarvan 162 generatiestudenten denk ik) nog over met zestig. Da's echt raar. Er zijn mensen weg die ik kon missen als kiespijn, da's dus een goede zaak, maar er zijn er ook een aantal weg die me na aan het hart lagen... Maar zoals freemysoul me hier al eens een hart onder de riem stak: "Partir, c'est mourir un peu, n'est pas?? Maar ook al zijn er mensen van wie je afscheid moet nemen, in je rugzak draag je herinneringen aan hen mee zolang je leeft." En weet je, die zinnetjes hebben mijn kijk op die dingen toch een beetje veranderd; ik ben dankbaar om de mensen die ik heb leren kennen, ik ben gelukkig dat ik een eindje met hen op pad ben geweest, uiteraard mis ik ze, maar echt verdrietig ben ik er niet meer om. Tweede kan is begonnen, en we gaan erin vliegen!!!!!!!!!!!!!!!!!

23:57 Gepost door Schwung | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

. You go girl! Neus in de wind, blik vooruit :-)

Gepost door: Twinkeltje | 02-10-04

De commentaren zijn gesloten.