25-07-04

Kampke deel I

Hier volgt dan het relaas van het kamp dat ik mee heb helpen begeleiden. Het was een kamp met mentaal-gehandicapten, die dan meestal ook een of andere fysieke handicap. Op het einde van de cursus had een moni mij gevraagd of ik mee wou op Jomba-kamp. Ik had er serieus mijn twijfels bij moet ik zeggen. Aangezien het het enige kamp was waarvoor nog een plaatsje open was stemde ik toe. Zelden zag ik iemand zo gelukkig als die moni toen. ’s Avonds had ik er al een beetje spijt van. En zo ging het met ups en downs, tot op het moment dat het kamp begon. Toen zijn we der ingevlogen.

In het begin zijn de gastjes nog stil, sommigen dan toch. En stillekes aan komen ze los. Je tovert al eens een lach op hun gelaat, je kan je echt niet voorstellen hoe zalig dat is!!! Echt waar: ik kan je hier nog de beste beschrijving van allemaal geven van dat kamp, je moet het toch zelf meegemaakt hebben om te weten waarover ik spreek.

Ik heb fantastische mensen leren kennen! En dan spreek ik vooral over mensen uit de moniploeg. Schitterende mensen, die ik zeker nog wil zien. Het zijn mensen die ik nooit of te nimmer kan en wil vergeten, neem dat maar van mij aan.Ik heb nog meer respect gekregen voor het leven, en voor hoe goed ikzelf het wel niet getroffen heb. Voor hetzelfde geld beland je in de situatie van één van die gastjes.

De zwaren zijn zich daar niet echt van bewust, de lichte (de groep waarvoor ik instond) wel. En die zitten er dan ook mee in dat je hen moet verzorgen en dat ze soms dingen niet begrijpen. Ze hebben ook elk hun eigen manier om affectie te tonen, op een manier die je soms helemaal niet verwacht.

Aangezien het mijn eerste kamp was dat ik meedeed, was er natuurlijk ook een doop. Die was echt fantastisch, de mensen die de doop begeleidden waren zelfs jaloers dat zij niet zo’n doop gekregen hadden. Ik heb er een toffe doopmeter bijgekregen, heel goed ken ik ze nog niet. Maar dat komt misschien nog wel.

Het waren lange dagen en korte nachten, tien dagen aan een stuk om kwart na zeven op en er maar om twee uur (soms eens wat vroeger, soms wat later) weer ingekropen. Ik verdroeg het heel goed, kwas nooit moe, of ziek, behalve dan het eerste halfuur na het opstaan. ;-) (ik hoor je al denken, van den drank zeker? Maar neen, ik drink nooit alcohol). Om kwart voor acht moesten de gastjes dan al uit hun bed gehaald worden. Bij ons groepje was dat nogal een hectisch gedoe. Onze gastjes lagen ten eerste al verspreid over drie kamers, en van de zeven gastjes zaten er vijf in een rolstoel. Het centrum was ook niet echt aangepast aan de noden van rolstoelgebruikers: te smalle deuren en gangen, stapelbedden (dan nog met van die laddertjes aan ook, echt een nachtmerrie), maar één rolstoellift, die dan nog heel traag ging ook, kamers met een ruimte tussen de bedden die veel te smal was om met twee rolstoelen te staan…... Aan de rolstoelers heb je natuurlijk ook het meeste werk voor de verzorging, ze kunnen bijna niets zelf. En ze zitten er mee in ook.

Ons ploegje licht-oud (zeven gastjes voor vijf monitoren), ging ook altijd laatst slapen. Wat betekent dat de verzorging meestal pas rond een uur of half tien gedaan was, net op tijd voor de dagelijkse vergadering. En dan wil een mens natuurlijk ook nog wat tijd voor zichzelf.

Ik heb ook al een aantal decoratie-ideetjes opgedaan in onze snoezelruimte. Snoezelen is een samentrekking van doezelen en snuisteren. Het is een ruimte waarin de zintuigen gestimuleerd worden. Het is er donker, en er zijn verschillende visuele effecten. Er zijn verschillende bekledingen, waaraan je kan voelen. Er is muziek. De gastjes worden er rustig in, en de moni’s ook moet ik zeggen. Schitterend! Wat je met simpele dingen kunt creëeren. Da’s echt genieten……

Heb je ooit al eens een half uur volledig ondergedompeld in een ballenbad gelegen? Met je ogen dicht en een hemels muziekje op. Een uur liggen babbelen op een trilbox (muziekboxen waaromheen een houten bak werd gebouwd die gaat meetrillen met de bassen). Luisteren naar verhaaltjes temidden de knuffels op een wemelkonijn (een grote zak opgevuld met luchtballonnen)? Dat moet je echt eens gedaan hebben.

To be continued…

23:29 Gepost door Schwung | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

hehe gelezen en benieuwd naar het vervolg :p

Gepost door: Lieve | 27-07-04

snoezelen nog niet gedaan, maar lijkt me wel eens leuk. :-)

Gepost door: Karel | 27-07-04

De commentaren zijn gesloten.