08-11-07

 

Zo graag willen begrijpen
deze strijd kan niemand winnen
van al dat malen in je kop
gaan ooit nog eens al je gedachten kapot.

12:49 Gepost door Schwung in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-11-07

Afscheid

Met je positieve open ingesteldheid, humor, … was je me allang opgevallen in de club. Ik vermoedde dat je avontuurlijk, open minded, creatief, … kortom intrigerend was. De persoon die erachter zat… die kende ik nog niet goed. Sinds de laatste training toen we samen oefenden, was ik echter vastbesloten om je beter te leren kennen dan het oppervlakkige beeld dat ik me van je had gevormd.Dinsdagavond laat op de snelweg op weg naar huis. De blauwe flikkerlichten waren al van ver te zien, iets dichterbij leek het allemaal wel mee te vallen, enkel een paar auto’s op de pechstrook… Ik kreeg koude rillingen toen ik het bedekkende laken zag op de eerste rijstrook. Ik dacht nog: wát mocht dit iemand zijn die ik ken? Snel weerde ik die gedachte uit mijn hoofd. Het ongeluk zelf liet me, bijna als een angstig voorgevoel, echter nog lang niet los.Vandaag, zondag, op weg naar de training hoopte ik dat je er ook zou zijn. Bij het binnenkomen van de kleedkamer … De anderen wisten al dat je er niet was en dat je er ook nooit meer zou zijn… De ongelukkige van die dinsdagavond op de snelweg… dat was jij… Weet je, ik heb je eigenlijk nooit echt goed gekend. Misschien net daarom dat afscheid nemen van je me zo zwaar valt. Het spijt me dat ik ervan uit ging dat er nog zeeën tijd waren om de persoon achter de oranje gordel en zotte doos te leren kennen. Bijna 23, slechts een handvol maanden ouder dan ikzelf, zag ik toen ik je doodsbrief, het ‘officiële’ onheilsbericht, onder ogen kreeg. In mijn wereld stop het leven voor mensen van die leeftijd niet plots, niet zomaar, …Waarom? Wat? Hoe? Het schijnt dat je er erg aan toe was… op de pechstrook gegrepen door een vrachtwagen, en erna dan nog die andere auto… Waarom? Wat? Hoe? Zou het een verschil gemaakt hebben mocht ik er een kwartier vroeger geweest zijn… Waarom? Wat? Hoe? Had je ’t geweten, wat had je dan nog allemaal willen doen die dag… Waarom? Wat? Hoe? Veel vragen, geen antwoorden…Het was stil vandaag in de club… Weet dat je nu al gemist wordt door ons allen en dat we je niet zullen vergeten. Je liet op mij en de anderen een diepe indruk na, daarvoor ben ik je dankbaar. Toegegeven, woensdag zouden we je veel liever gewoon bij ons hebben op de training… We zullen er allemaal zijn om afscheid van je te nemen. In mijn geval een afscheid zonder echt volwaardig ontmoet te hebben. Ooit vertelde iemand me dat je van iedereen die je op je weg tegenkomt, hoe kort ook, herinneringen meeneemt in je rugzak. Jou indachtig zal ik ervoor zorgen nooit meer dezelfde fout te maken… en nog meer dan anders te genieten van elke dag, elk moment, elke ontmoeting, elke blik…Waar je ook bent, het ga je goed…

20:27 Gepost door Schwung in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-01-07

Terug?

Ja Terug... Wie weet, wie weet ook niet. Ik kwam nog even teruglezen naar een drietal jaar geleden (damn, is het al zo lang geleden?), toen ik nog in volle voorbereiding was voor 2e dan, toen ik één en al twijfels was voor mijn studies in eerste kandidatuur LO. En kijk nu eens, ik kan het zelf nog niet geloven dat ik inmiddels in het laatste jaar van mijn studies ben terechtgekomen, en dat op een manier die me veel voldoening schenkt. Het was een ongelooflijke tijd, als ik nu teruglees dat ik sommige weken wel meer dan 30 uur trainde. Geen wonder dat ik regelmatig geblesseerd raakte.

Nu ja, het is lang windstil geweest op deze blog. In de tussentijd heb ik veel bijgeleerd. En ik hoop dat ik meer gegroeid ben richting de mens die ik altijd al wilde worden. (Waarom kan ik eigenlijk niet gewoon wat meer zijn dan altijd worden?)

Ik schrijf hier nog altijd voor mezelf, maar mocht er iemand zin hebben om even mee te kijken over mijn schouder, geen probleem, doe gerust.

Ik heb lange tijd geen behoefte gehad om hier nog iets neer te pennen... de belangrijkste oorzaak is dat ik een hele tijd (gedwongen) afscheid heb moeten nemen van de sport waar ik al mijn energie in stak, en die me al mijn energie en zoveel meer teruggaf. In september 2005 begon ik aan een groot avontuur waar ik nu nog steeds graag aan terugdenk en dat ik 'Grenoble' doopte. Ik ging voor een half jaar op Erasmus naar die Franse stad aan de voet van de Alpen. Hoewel het op academisch vlak misschien net iets minder was, heeft het me een heleboel bijgebracht. Ik leerde zelfstandiger studeren, in een vreemde taal; ik werd taalvaardiger en ik leerde nieuwe concepten die ik nu nog kan gebruiken in mijn studies. Maar nog belangrijker dan al deze academische theoretische vaardigheden is al de rest die ik in de plaats kreeg. Ik werd zelfstandiger. En ik werd sociaal vaardiger, ik werd zowaar socialer dan ik ooit in mijn leven was geweest, en socialer zelfs dan ik ooit kon vermoeden. De belangrijkste reden daarvoor? Hoewel ik zo ver van huis was, had ik echt een nieuwe tweede thuis gevonden; met mensen die me zomaar aanvaardden om wie ik was. Die eerste dag al toen ik daar moederziel alleen achterbleef, probeerde ik een gesprek aan te knopen, spontaan kwam er iemand anders bij staan. En een dag nadien nog iemand, en nog iemand, ... En gedurende de vijf maanden die ik daar was, zijn we niet meer gestopt met praten. Alleen zijn was plots enorm abnormaal geworden. Wanneer iemand er die dag niet was, dan werd die echt gemist; ik ook. Een gevoel dat ik in België nooit eerder had ervaren, en dat daar zo normaal was. Ik heb daar gezien dat sport niet alles is in het leven, en dat de sport me vroeger wel van het een en ander beroofd heeft, maar dat het toch een onmisbaar deel in mijn leven is geworden.

Nu vraag je je misschien af waarom ik dit allemaal vertel, wat heeft dit te maken met judo? Tegelijk alles en niets. Niets omdat het judo het afgelopen anderhalf jaar wel op een heel laag pitje heeft gestaan. Alles, omdat de oorzaak daarvan in die periode te vinden is, en waarschijnlijk zelfs in de periode ervoor ook te vinden is. Ik was nog geen maand in Grenoble toen ik geblesseerd raakte tijdens een praktijkles handbal. Iemand sprong op mijn voet en duwde me omver, krak... Ik zou je waarschijnlijk uren kunnen entertainen of vervelen met alle verhalen die ik aan die kapstok kan ophangen, maar ik zal me beperken tot de essentie. Die is dat ik niet kan stilzitten, en dat gecombineerd met slecht medisch advies geeft een slechte genezing waardoor die blessure chronisch werd, en er geen dag zonder pijn voorbij ging. En toch nog niet willen afgeven, toch nog gaan skiën, lopen, zelfs eens eenmalig gaan meetrainen met de selectie van ginder... Die pijn achtervolgde me lang, veel te lang. En ik en pijn, dat gaat niet goed samen... Na mijn terugkeer in België liet ik die enkel nog een paar keer onderzoeken: maar veel verder dan rusten kwamen ze met hun remedie niet. Tot ik na mijn examens eindelijk het besloot nam naar een sportmedisch centrum te gaan, en ze het probleem tot op het bot (letterlijk) uitzochten. Een paar steunzolen, kiné, en uren oefenen later ben ik nu terug op het punt gekomen dat judo niet langer een verre droom meer is, maar weer een realiteit. Ambitie? Ja zeker, maar ik maak me geen illusies. Dit jaar zullen mijn studies alles van me vergen, maar ik ben er zeker van dat judo ze ten goede zullen komen.

Intussen ben ik ook actief geworden als trainer... nu ja, maak daar maar van dat ik leer hoe een goed trainer te worden. Het is een nieuwe uitdaging, die ik graag aanga, en waar ik veel uit bijleer.

Goh, er is in de tussentijd nog zoveel meer gebeurd... maar wie weet hoor je er later nog wel iets van. Wat brengt de toekomst? Hopelijk mijn comeback op de competitiemat, wie weet een derde dan, hopelijk word ik een inspirerend en motiverend trainer voor de jeugd,... En uiteraard mijn studies met goed gevolg afronden, en er een mooi vervolg aanbreien.

00:48 Gepost door Schwung in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-06-05

Bedankt iedereen

Bedankt om te komen lezen, aan te moedigen, te steunen, enz..... en misschien tot een volgende keer op deze blog (de weg naar derde dan, wie weet?).

13:40 Gepost door Schwung | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-03-05

Paasvakantie, part two

Dinsdag:
weer de boeken ingedoken, in de namiddag gaan zwemmen en gymnastiek gaan oefenen. RP = 52

Woensdag:
voor de verandering de boeken opengeslagen, in de namiddag de loopschoenen aangetrokken voor een nogal heuvelachtig loopje, waardoor ik maar 3 versnellingen van een minuut heb kunnen doen, 's avonds wachtte nog een judotraining. RP = 54

10:38 Gepost door Schwung | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-03-05

Paasvakantie

De eerste vakantie van het jaar: eindelijk! Maar paasvakantie betekent ook hoog tijd om de boeken weer open te doen natuurlijk, en de tijd om alles te geven voor de sporten.

Donderdag, wat hebben we donderdag nu weeral uitgespookt? Uurtje handbal, zwemmen (intervaltraining, een tweehonderd, een paar honderds en een paar vijftigs samen met G, 50m in 51sec, zowel wanneer ik benen gebruikte als niet, wat dus wil zeggen dat mijn beenbeweging rendement nul haalt), gymnastiek. Vrijdag dan reddend zwemmen, lopen (de eerste keer weer sinds maandag en de blijnen) en gymnastiek (barre geoefend). Op mijn volledige paasweekend enkel vandaag (maandag) gesport: vandaag een drie kwartier gelopen. Hartslag na afloop: 172, minuut later 116, nog een minuut later 100. Ik had eigenlijk totaal geen zin om te vertrekken, maar besloot er toch een pittig loopje van te maken.

RP=54

Slaapwel

23:39 Gepost door Schwung | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-03-05

Didactiek

Dinsdag:
Geen grote verwezenlijkingen. Praktijk statistiek. Zwemmen: intervaltraining (4a5 keer 100m in 2min; een paar 25m, en kort reddingstechnieken). Basisdans en karate. Nog kort even gymnastiek geoefend (rad op de lage balk).

Woensdag:
voormiddag theorie, uurtje handbal, uurtje minivoetbal, twee uurtjes didactiek, waarbij het weer aan mij was om les te geven.... 't Is mij niet goed bekomen. De groep was al volledig uitgeblust, en ik ook, damn.... Ik zou beter wat kordater zijn; maar da's zo moeilijk bij mensen waarmee je dagelijks de lessen volgt... Belangrijke les geleerd toch. 's Avonds nog een judotraining: de achteruitgang die ik gemaakt heb als judoka kwam weer mooi naar boven. Het zal mooi zijn als ik weer qua sport kan focussen op judo.

20:54 Gepost door Schwung | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende